Skip to main content

ഉയരങ്ങളിലേയ്‌ക്ക്‌ നോക്കുന്ന സംഗീതം

(INTRO:- ത്യാഗരാജസ്വാമിയുടെ പഞ്ചരത്‌നകൃതികളെ മാതൃകയാക്കി, ഗുരുവായൂരപ്പനെ സ്‌തുതിച്ചുകൊണ്ട്‌, മലയാളി ദമ്പതികള്‍ രചിച്ച ഗുരുപവനപുരേശപഞ്ചരത്‌നത്തെക്കുറിച്ച്‌.)

ഇന്ന്‌ നാം കേള്‍ക്കുന്ന കര്‍ണ്ണാടക സംഗീതത്തിന്റെ ശില്‌പികളില്‍ പ്രധാനിയായ ത്യാഗരാജ സ്വാമികള്‍ രചിച്ച ഘനരാഗ പഞ്ചരത്‌ന കൃതികള്‍ ഇന്ന്‌ ലോകത്തിലെവിടെയെങ്കിലും ആലപിക്കപ്പെടാത്ത ദിവസങ്ങളുണ്ടാവില്ല. മിക്ക സംഗീതോത്സവങ്ങളിലും ഒരു സുപ്രധാന ഇനം പഞ്ചരത്‌നകൃതികളുടെ സംഘം ചേര്‍ന്നുള്ള ആലാപനമായിരിക്കും. ഈ കൃതികളുടെ മനോഹാരിതയില്‍ മതിമറന്നുപോയതുകൊണ്ടാകാം സമാനമായ രചനകളൊന്നും ഇതുവരെ ഉണ്ടാവാതിരുന്നത്‌. എന്നാല്‍ കേരളത്തില്‍, പ്രസ്‌തുത സംഗീത രചനയെ നമസ്‌കരിച്ചുകൊണ്ട്‌, ഒരു ഘനരാഗ പഞ്ചരത്‌നം പുന്നയൂര്‍ക്കുളത്തുള്ള സുധാരമേശന്മാര്‍ രചിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ശ്രീ ഗുരുവായൂരപ്പനെ സ്‌തുതിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ശ്രീഗുരുപവനപുരേശപഞ്ചരത്‌നം.

കേരളത്തില്‍ ധാരാളം ഗായകരുണ്ടായിട്ടും വാഗ്ഗേയകാരന്മാരുണ്ടായിട്ടും സമാനമായ ശ്രമമുണ്ടാകുന്നത്‌്‌ ഈ യുവ ദമ്പതികളില്‍നിന്നാണ്‌. സംസ്‌കൃതാദ്ധ്യാപകിയായ സുധാ രമേശന്‍ സാഹിത്യം രചിക്കുകയും സംഗീതജ്ഞനായ വി രമേശന്‍ ഇണം നല്‍കുകയും ചെയ്‌ത ഈ പഞ്ചരത്‌ന കൃതികള്‍ ത്യാഗരാജ പഞ്ചരത്‌ന കൃതികളുടെ അതേ രാഗങ്ങളിലും രൂപഘടനയിലും. രചിച്ചവയാണ്‌.

കര്‍ണ്ണാടക സംഗീതവും ഹിന്ദുസ്ഥാനി സംഗീതവും ഇന്നും സജീവമായി വളരുന്ന വളരെ അമൂര്‍ത്തമായ സംഗീത ശാഖകളാണ്‌. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇവയെ ആധുനിക സംഗീതമായും കരുതാം. അതേ സമയം വെറും കീര്‍ത്തനാലാപത്തിന്റെ നിലയിലും കര്‍ണ്ണാടക സംഗീതം ആലപിച്ചും ആസ്വദിച്ചും പോരുന്നുണ്ട്‌.. കീര്‍ത്തനമായി മാത്രം ആലപിക്കുമ്പോള്‍, പ്രത്യേകിച്ചും മനോധര്‍മ്മ പ്രയോഗങ്ങള്‍ കുറയുമ്പോള്‍, കൃതിയുടെ ഈണത്തിന്‌ മാത്രമല്ല സാഹിത്യത്തിനും പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്നുണ്ട്‌. ഘനരാഗ പഞ്ചരത്‌നം പൂര്‍ണ്ണമായും നേരത്തെ ചിട്ടചെയ്‌തുവെച്ച പാഠമാണ്‌. ചിട്ടചെയ്‌തുവെച്ചതെങ്കിലും സ്വരങ്ങള്‍ നിരവധി വരുന്നതുകൊണ്ട്‌ സംഗീതത്തിനാണ്‌ മുന്‍തൂക്കം. എന്നാല്‍ അവയില്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന സാഹിത്യത്തിന്‌്‌ പ്രമേയത്തിന്റേതായ ധര്‍മ്മമുണ്ട്‌.


ത്യാരാജസ്വാമികളുടെ ഘനരാഗ പഞ്ചരത്‌നകൃതികളുടെ ഈണഘടന വളരെ ബൃഹത്തും അതുകൊണ്ടുതന്നെ രാഗരൂപത്തെ ആഴത്തില്‍ അന്വേഷിക്കുന്നതുമാണ്‌. അദ്ദേഹം തന്നെ ലാല്‍ഗുഡി പഞ്ചരത്‌നം, കോവൂര്‍ പഞ്ചരത്‌നം തുടങ്ങിയവയും രചിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. പക്ഷെ ഇവയൊന്നും ഘനരാഗ പഞ്ചരത്‌നംപോലെ സംഗീതജ്ഞാനപരമായി സ്ഥൂലവും സൂക്ഷ്‌മവുമല്ല.

സംഗീതത്തിന്‌ മനുഷ്യനെ വൈകാരികമായി ഉദാത്തമായ അവസ്ഥയിലേയ്‌ക്ക്‌ ഉയര്‍ത്താന്‍ കഴിയും. ഈ ഉദാത്തഭാവംതന്നെയാണ്‌ ഭക്തിരസം അത്‌ ദൈവഭക്തി മാത്രമായിരിക്കണമെന്നില്ല. സംഗീതത്തിന്‌ സ്വതന്ത്രമായി നിന്നുകൊണ്ടുതന്നെ സമാനമായ ഫലം ഉണ്ടാക്കാനാവും. എങ്കിലും 18ാം- നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിലും 19ാം- നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലും ജീവിച്ച കര്‍ണ്ണാടക സംഗീതജ്ഞര്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും സംഗീതത്തിലൂടെ ദൈവാരാധന ചെയ്‌തവരായിരുന്നു. ശിഷ്യഗൃഹങ്ങളില്‍ വന്നു താമസിക്കുമ്പോഴോ, തീര്‍ത്ഥാടനം നടത്തുമ്പോഴോ അവര്‍ തദ്ദേശത്തെ ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ ആരാധനാമൂര്‍ത്തികളെ പ്രകീര്‍ത്തിച്ച്‌ കൃതികളെഴുതും. .

സാഹിത്യപ്രാധാന്യത്തേക്കാള്‍ ഈണപദ്ധതിയുടെ പ്രാധാന്യംകൊണ്ടാണ്‌ ത്യാഗരാജസ്വാമിയുടെ ഘനരാഗ പഞ്ചരത്‌നം ഇത്രയേറെ വിലമതിക്കപ്പെടുന്നത്‌. രമേശന്റെ പ്രചോദനവും ആ മഹത്‌സൃഷ്ടിതന്നെ. "ഞങ്ങള്‍ ഉയരങ്ങളിലേയ്‌ക്ക്‌ നോക്കിയാണ്‌ ശ്രീഗുരുപവനപുരേശ പഞ്ചരത്‌നം രിച്ചത്‌." രമേശന്‍ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞത്‌ ത്യാഗരാജ സ്വാമിയുടെ പഞ്ചരത്‌നത്തെ ഉദ്ദേശിച്ചാണ്‌.

ത്യാഗരാജസ്വാമിയുടെ നാട്ടരാഗത്തിലുള്ള പഞ്ചരത്‌ന കൃതിമാത്രമാണ്‌ സംസ്‌കൃതത്തില്‍. മറ്റുള്ളവ തെലുങ്കിലാണ്‌. സുധാരമേശന്‍ ശ്രീരാഗത്തിലുള്ളതുമാത്രം മലയാളത്തിലും ബാക്കിയെല്ലാം സംസ്‌കൃതത്തിലുമാണ്‌ രചിച്ചിരിക്കുന്നത്‌ . ത്യാഗരാജസ്വാമിയുടെ സാഹിത്യം കാവ്യാത്മകവും അതേസമയം ദൈവത്തോടുള്ള നിത്യസംഭാഷണങ്ങള്‍പോലെയുമാണ്‌. ഇവിടെ സുധാരമേശന്‍, ഗുരുപവനപുരേശ പഞ്ചരത്‌നത്തില്‍, കൃഷ്‌ണന്‍ ജനിച്ചതുമുതല്‍ കംസവധം വരെയുള്ള മനോഹരമായ കഥകളില്‍ ചിലവ തിരഞ്ഞെടുത്ത്‌ ലളിതമായ ഭാഷയില്‍ രചിക്കുകയാണ്‌ ചെയ്‌തത്‌. ഗുരുവായൂരപ്പനും ചെമ്പൈ വൈദ്യനാഥ ഭാഗവതരും തമ്മിലുള്ള കടുത്ത ആത്മബന്ധമറിയുന്ന രമേശനും സുധയ്‌ക്കും ഈ വിഷയംകൂടി ഉള്‍പ്പെടുത്താതെ പറ്റില്ല. അതുകൂടി വിവരിച്ചാണ്‌ പ്രസ്‌തുത പഞ്ചരത്‌നം ഉപസംഹരിക്കുന്നത്‌.

ത്യാഗരാജ സ്വാമികള്‍ തന്റ 'സ്വന്തം ശ്രീരാമ'നോട്‌ ലോകത്തില്‍ കാണുന്ന കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഒരു ഡയറി എഴുതുന്നപോലെ മനം തുറക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഷഡ്‌കാല ഗോവിന്ദമാരാരുടെ പാട്ട്‌ കേട്ട്‌ ലോകത്തിലെ മഹാന്മാരെ കണ്ടപ്പോഴുണ്ടായ തന്റെ അത്ഭുതം അറിയുക്കുകായണ്‌ "എന്തരോ മഹാനുഭാവുലു" എന്ന ശ്രീ രാഗകൃതിയില്‍. അങ്ങിനെ പറയുന്നതിലൂടെ മഹാനാകുക എന്നുവെച്ചാല്‍ എന്താണെന്നും മനുഷ്യനായിരിക്കുക എന്നുവെച്ചാല്‍ എന്താണെന്നുമൊക്കെയുള്ള ധാര്‍മ്മിക ചിന്തകള്‍ അവതരിപ്പിക്കുകയും കൂടി ചെയ്യുകയാണ്‌ ത്യാഗരാജസ്വാമികള്‍.

ശ്രീഗുരുപവനപുരേശ പഞ്ചരത്‌നത്തിലെ നാട്ട രാഗകൃതിയില്‍ ഈശ്വര വന്ദനമാണ്‌, പിന്നെ ഗൗള രാഗത്തിലുള്ള കൃതിയില്‍ ശ്രീകൃഷ്‌ണന്റെ കുട്ടിക്കാലം വിവരിക്കുന്നു. കുട്ടിക്കാലം വര്‍ണ്ണിയ്‌ക്കുമ്പോള്‍ സുധാ രമേശന്റെ വരികളില്‍ വാത്സല്യം തുളുമ്പുകുയും യൗവ്വനം വിവരിക്കുമ്പോള്‍ പ്രണയം പൂത്തുവിരിയുകയും ചെയ്യുന്നു.

ത്യാഗരാജസ്വാമി രചിച്ച ഘനരാഗ പഞ്ചരത്‌നകൃതികളുടെ അതേ മട്ടില്‍ അതേ ദൈര്‍ഘ്യത്തോടെ എന്നാല്‍ സ്വന്തം ക്രിയാത്മക ഭാവനയോടെയാണ്‌ രമേശന്‍ ഈ കൃതികളെല്ലാം സ്വരപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്‌. ഈ സംഗീജ്ഞന്റെ ഈണം നല്‍ക്കാനുള്ള കൗതുകവും മടുക്കാതെ അദ്ധ്വാനിക്കാനുള്ള സന്നദ്ധതതയും ഭാവനവിലാസത്തില്‍ ഏര്‍പ്പെടാനുള്ള ആര്‍ജവവും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നതാണ്‌ ഈ ബ്രഹത്‌ പഞ്ചരത്‌നം.

പഞ്ചരത്‌നം പൊതുവില്‍ ഗായകരും ഗായികമാരും ചേര്‍ന്ന്‌ സംഘമായാണ്‌ അവതരിപ്പിക്കാറ്‌. അതുകൊണ്ട്‌ പുരുഷ ഗായകര്‍ക്ക്‌ ശ്രുതി താഴ്‌ത്തി പാടേണ്ടിവരും. പക്ഷെ രമേശന്‍ ഇണം നല്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഈ ബുദ്ധിമുട്ടൊഴിവാക്കാന്‍ ധാരാളം താരസ്ഥായി ഈണവാക്യങ്ങളെ ഉള്‍പെടുത്താന്‍ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്‌.

ഗുരുവായൂരപ്പനെ സ്‌തുതിക്കുന്ന പഞ്ചരത്‌ന കൃതികളുണ്ടാവുക മലയാളി ഭക്തരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അമൃത്‌ ലഭിക്കുന്നതുപോലെയാണ്‌. ഈ കഴിഞ്ഞ ചെമ്പൈ സംഗീതോത്സവത്തിലാണ്‌ ആദ്യമായി രമേശനും കൂട്ടുരും ഈ പഞ്ചരത്‌നം പാടി അവതരിപ്പിച്ചത്‌. എന്നാല്‍ ഇനിയും കുറേ ഗായകര്‍ ഇവ പഠിക്കുകയും പാടുകയും ആസ്വാദകര്‍ കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ്‌ ശ്രീഗുരുപവനപുരേശ പഞ്ചരത്‌നം സംഗീത ചരിത്രത്തിന്റെ മുഖ്യദിശയില്‍ സ്ഥാനം പിടിക്കുക.

-മുകുന്ദനുണ്ണി-

(മാതൃഭൂമി,
വാരാന്തപ്പതിപ്പ്‌. 2009 മെയ്‌ 31. പേജ്‌ 3)

Comments

Popular posts from this blog

ഹിന്ദുസ്ഥാനി സംഗീതം: ധ്രുപദ് മുതല്‍ ഖയാല്‍ വരെ

ഹിന്ദുസ്ഥാനി ക്ലാസിക്കല്‍ സംഗീതത്തിന്റെ ആധാര സങ്കല്‍പ്പം രാഗവും ആധാര മാതൃക വായ്പാട്ടുമാണ്.  ആദ്യകാല ഉപകരണസംഗീതം വായ്പാട്ടിനെ അതേപടി അനുകരിക്കുകയായിരുന്നു.  എന്നാല്‍, പ്രകാശനരീതികളില്‍ വന്ന ആന്തരികമായ മാറ്റങ്ങള്‍ ക്രമേണ നാനാത്വമാര്‍ന്ന സംഗീതരൂപങ്ങള്‍ ഉരുത്തിരിയുന്നതിന് കാരണമായി.  ധ്രുപദ്, ധമാര്‍, ഖയാല്‍, ഠുമ്രി, ടപ്പ, തുടങ്ങിയ രൂപങ്ങളിലൂടെ സംഗീതത്തിന്റെ  പലതരം പ്രത്യക്ഷങ്ങള്‍ തുറന്നുവന്നു.  മാതൃകയിലും മാറ്റമുണ്ടായി.  ഉപകരണസംഗീതം വായ്പാട്ടിനെ അനുകരിക്കാതെ വികസിച്ചു.  രണ്ട് വഴികളുണ്ടായി.  ഗായകി അംഗും ഗത്കാരി അംഗും.    രാഗം രാഗത്തിന്റെ സ്രോതസ് പാട്ടുകളിലെ ഈണമാണ്.  ഈണങ്ങളുടെ സ്രോതസ്സ് മനുഷ്യന്റെ പ്രത്യേകമായ പ്രകൃതവും.  ഈണഘടനകളില്‍നിന്ന് അവ പാലിക്കുന്ന പൊതുനിയമത്തെ മനസ്സിലാക്കി നിര്‍വ്വചിച്ചുണ്ടാക്കുന്ന മാതൃഘടനയാണ് രാഗം.  സംഗീതം വികസിക്കുമ്പോള്‍ ഈ മാതൃഘടനയുടെ വിവിധ തരം സാധ്യതകള്‍ തെളിഞ്ഞുവരും.  തലമുറകളായി സംഗീതാന്വേഷണം തുടരുമ്പോള്‍ മാര്‍ഗ്ഗവും ലക്ഷ്യവും ഫലങ്ങളും ചേര്‍ന്ന് ഒരു രാഗവ്യവസ്ഥ രൂപപ്പെടും.  പ്രചാരത്തില്‍ വരു...

ഭാഷയുടെ ഇടവഴികള്‍

കഥയുടെ ഭൂപ്രകൃതി നേരെ കാണുന്നതല്ല. കണ്മുന്നിലുള്ളതുതന്നെയെങ്കിലും, തിരിച്ചറിയാനാകാതെ പോകുന്ന അന്ധത നീങ്ങുംവരെ കാണില്ല. കേള്‍ക്കാതെ പോകുന്ന ശബ്ദം നിശബ്ദതയാണെന്ന പാഴ്ധാരണ തിരുത്താതെയും ഈ കഥകളിലെ ശബ്ദം കേള്‍ക്കില്ല. അദൃശ്യവും നിശബ്ദവുമായ ജീവിതപാളികളെ ഭാഷയിലൂടെ പ്രകാശിപ്പിക്കുകയാണ് ''കാര്‍വാറിലെ മഴ'' (ഏമി മാത്യു, ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്‌സ്, 2023). നാം കാണാതെ കടന്നുപോകുന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളെ സന്ദര്‍ശിക്കാന്‍ ഭാഷയൊരുക്കുന്ന ഇടവഴികളാണ്, പല സന്ദര്‍ഭങ്ങളിലും കഥയ്ക്കപ്പുറം ചെന്നുനില്‍ക്കുന്ന, ഈ കഥകള്‍. രംഗബാഹ്യമായ കാര്യങ്ങളില്‍ എഴുത്തുകാരിയുടെ കണ്ണ് പതിയുന്നതാണ് എല്ലാ കഥകളുടേയും മൗലികമായ വ്യത്യസ്തത. ഒരു കഥയ്ക്ക് ആണി എന്ന് പേരിടുന്നതുതന്നെ വിചിത്രം. തറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്ന നിശ്ചലതയാണ് ആണി. ജീവിതം ആണിയെപ്പോലെ നിശ്ചലമായി തറഞ്ഞുനില്‍ക്കുകയാണ്. അതേ സമയം നിശ്ചലത സൂക്ഷ്മചലനങ്ങളുടെ ആവര്‍ത്തനമാണ്. ആണിയെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള അനുഭവലോകത്തിന്റെ ആഖ്യാനമാണ് കഥ. സംഭവങ്ങളുടെ തുടര്‍ച്ച മനുഷ്യരുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ളതല്ല. ആണിയുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള ചരിത്രം അനാവരണം ചെയ്യപ്പെടുകയാണ്. ആണിയെ ജീവിതത്തിന്റെ അച്ചുതണ്ടായി കണക്...

Sculpture and the Aesthetic Experience

  The earliest treatise on sculpture, by the ancient Greek sculptor Polykleitos, is nonextant and dated to 450 BCE. The earliest Indian treatise on sculpture is the Vastu Sutra Upanishad, authored by Pippilada Maharshi; its date is unknown. The Vastu Sutra covers traditional aspects of sculpting, from materials to techniques. Yet this work offers no discussion of sculpture as an independent art form. Perhaps the cultural context of that time was not fertile ground for such questions. Sculpture’s close connections are with architecture and painting. In earlier times, sculpture was closely related to architecture. In cities and temples, statues were compulsory. Sculpture is a sign of civilisation and culture; for this reason, the invading country disfigures the statues of the existing power. The statues are not demolished or removed, but dismembered to keep them as signs of the new power. Even in revolution, this is common. This is called iconoclasm. In post-medieval times, relig...